خب دیگه ماموریتمون دیگه داره به پایان میرسه و همین چند روز بهمون اعلام کردند که یک ماه بعد باید تیم اجرائی بره ایران بماند که دلیل اصلی برگشتن تیم اجرائی هولد شدن پروژه ناشی از تحریمهای علیه ایران و عدم بازگشائی ال سی بود. در هرصورت در این مدت ۱۱ ماه که من در ایتالیا بودم هم زمانهای خوب رو تجربه کردم هم زمانهای بد.به نظر خودم تجربه خوبی بود که بدون استرس در یک کشور دیگر زندگی کنی.از این جهت می گم بدون استرس بخاطر اینکه علیرغم اینکه تمامی کارها اعم از خونه اجاره کردن و اجاره تلفن و .... کلا همه چیز بعهده خودمون بود ولی شرکت ایتالیایی ما را ساپورت می کرد. مشکل اساسی در اینجا زبان ایتالیایی برای ما بود. زیرا که اینها آنقدر سر زبانشان اعتماد بنفس دارند که مثلا در ایستگاه اتوبوس و حتی سایتهای اینترنتی تمامی چیزها بزبان ایتالیائی است و یک نسخه انگلیسی هم نداره. درضمن مردم عادی بهیچ وجه انگلیسی بلد نیستند حتی در مقابل مردم عادی ایران . حداقل تو ایران دیگه هر فردی بلی و خیر و اعداد را بلده ولی اینجا اصلا.

در این مدت مسافرتهای زیادی به این ور و اونور داشتم .و شهرهایی رو که از قدیم دوست داشتم ببینم رو گشتم. که شرح آنها و عکسهای آنها را در همین پست (در ادامه مطلب می گذارم)

مردم ایتالیا هم مردمی خوب و خونگرم هستند ولی همونجور که معروف هم هستند که من زیاد متوجه نشدم کمی دو رو هستند. ولی انسانهائی خوش گذرون و باحالی هستند.در هر ویکند توی قطار ها ۸۰ درصد ایتالیائی هستند.

واما سفرنامه من - البته خیلی بطور خلاصه:

من در تاریخ ۱۵ تیر ۸۶ اومدم اینجا شهر میلان و از اون جائی که تنهائی تا سر خیابون هم نمی رم صبر کردم تا ویزای همسرم آماده بشه بعد مسافرتهای جدی رو از اون موقع شروع کنیم. ولی با این حال تو این مدت به اصرار یکی از بچه ها یک سفر دو روزه به جنوا داشتیم . جنوا یک شهر کوچک بندری به فاصله تقریبا ۱۰۰ کیلومتری غرب میلان هستند. البته یکی از مهمترین و بزرگترین بنادر ایتالیا هم هستش.در این شهر یکی از معروفترین آکواریوم های دنیا و همچنین بزرگترین آکواریوم اروپا نیز وجود دارد. نمی دونم حالا به آکواریوم های استرالیا میرسه یا نه.چند تا عکس:

اسکله قایقها

چند تا عکس هم از آکواریوم جنوا:

 

 

و اما در اواخر مرداد ۸۶ همسرم هم اومد و اولین تعطیلات رفتیم ونیز. شهری که از دوران بچگی عاشقش بودم. در وهله اول آدم حیرت می کنه خانه ها تماما توی آب بطوریکه در رو باز میکنی و یک پله از در خونه میری پائین آب هست. و شهر با پیاده رو های کنار خانه ها و پلها به هم متصل است. در این شهر خبری از اتومبیل و آسفالت نیست و تمامی خدمات شهری بصورت وسایل نقلیه آبی است. مثلا تاکسی ها تماما قایق های موتوری بسیار شیک با لوگوی تاکسی. قایقهای آبی رنگ پلیس. اتوبوسهای دریائی نه از مدل تفریحیش بلکه کاملا مثل اتوبوس خطی. کامیون دریائی جهت حمل زباله و جالب تر قایقهای شخصی افراد که دم در خونشون پارک شده. در تمامی شهرهای اروپا با توجه به قرون وسطی و حکمرانی کلیسا ها بر مردم ، ساختمان کلیساها از جاذبه های آن شهر می باشد. در ایتالیا به بزرگترین کلیسا و یا کلیسای جامع شهر دوآمو می گویند. یکی از معروفترین مراکز شهر میدان سن مارکو هستش که دوآموی ونیز هم در آنجا قرار دارد.و بسیار دیدنی است. بافت کوچه خیابانهای ونیز بسیار قدیمی باریک و تودرتو با نماهای بسیار قدیمی و پنجره های چوبی هستش. و جالب اینه که در همین کوچه تنگ بسیاری از هتلهای ۴ و حتی ۵ ستاره در آنجا قرار دارد. و از آنجائی که توریست از مهمترین مراکز درآمد ایتالیا ست اجازه تغییر و تحول در ساختمانها فقط محدود به داخل ساختمان است. چون ما قصد داشتیم یک شب در ونیز بمونیم لذا از قبل هتل رزرو کردیم و  پس از یکی دوساعت گشتن بالاخره پیداش کردیم توی یک کوچه تنگ قدیمی گفتیم رفت تو پاچمون . ولی همین که وارد هتل و اتاقمون شدیم چیز تازه ای دیدیم . پنجره ها از داخل بسیار شیک و وقتی باز می کردی اون رو بر می خوردی به پنجره قدیمی بیرون. از مراکز دیدنی و تفریحی دیگر ونیز به میدان سن زکریا ، پل Ponte dei Sospiri و جزیره لیدو و مورانو هست.این هم چند تا عکس از اینجا :

پل ساسپیری

پیاده روهای ونیز

جزیره مورانو مرکز شیشه سازی

ایستگاه گندولا (قایقهای تفریحی و عشقولانه)

 اما دو هفته گذشت- کسانی که اونور آب زندگی می کنند میدونند که ویکند رو آدم تو خونه بمونه هفته بعد یک جورائی افسرده است. هفته آینده یعنی ۳۱ اگوست ۲۰۰۷ تصمیم گرفتیم به یکی از زیباترین شهرهای اروپا سفر کنیم و جائی که من آرزوی دیدنش رو داشتیم بله پاریس و موزه لوور.به نظر من پاریس شهر بسیار زیبائی است بهمراه جاذبه هایی که الحق بی نظیره.برج ایفل و موزه لوور و رودخانه سن و کلیسای مونمارت و نتردام و کلیسای ورسای. ما تقریبا ۳ شب و ۴ روز پاریس بودیم که شب اول به زیارت برج ایفل و شانزه لیزه و آرک دی ترایامف رفتیم . روز بعد هم یک بلیط یک روزه مترو گرفتیم و پدر این بلیط رو در آوردیم بس که از این ور به اونور رفتیم.روز بعد هم رفتیم لوور - جهت اطلاع و تصور شما بگم هر کس بخواهد موزه لوور را ببیند و برای هر اثر چیزی حدود ۱۰ ثانیه بطور متوسط وقت بگذارد یک هفته صبح تا بعداز ظهر زمان می خواهد. ما که یک روز رفتیم فقط تونستیم بخش ایران و کمی از بخش مصر و تالار نقاشیها رو ببینیم اونهم بصورت گذرا نه خیلی تخصصی.ولی انصافا وقتی بخش ایران رو می بینی حیرت می کنی که اولا این پیکره های سنگی را چه طوری از ایران حالا قاچاق کردند و یا .... .دوم اینکه توی دلت یک تشکر هم می کنی که بابا خدا خیرش بده که اوردن اینجا و ازش نگهداری میکنن اگر ایران بود که تا حالا خرد و خاکشیر شده بود. شب اون روز هم به بخش پاریس جدید یا لادیفنسه رفتیم در اون جا که آسمانخراش های پاریس وجود دارد یکی از وزارتخانه های فرانسه (فکر کنم وزارت دفاع) بصورت یک سازه آرکی (شبیه وزارت راه و ترابری ایران در خ آفریقا که فکر می کنم نقشه اون از همین مدل فرانسوی کپی برداری شده) ولی چندین برابر مدل ایرانی ساخته شده و جالب این جاست که اگر در وسط این آرک بایستی دقیقا وسط آرک قدیمی پاریس(آرک دی ترایامف واقع در انتهای شانزه لیزه) را میبینی که این تعبیریست از اینکه حد فاصل این دو آرک گذر زمان است و تغییر بافت پاریس قدیم به محیط جدید. این هم چند تا عکس از این سفر:

کلیسای نتردام

کلیسای مونمارت واقع در بالای تپه ای در پاریس

 

سالن اپرا گارنیر

آرک جدید-لادیفنسه

ایفل در شب

البته بگم این عکس بالا توسط یکی از همکارام (آرش عزیز) گرفته شد 

نمای بیرونی موزه لوور

عکسهای از لوور

ظهر خیابان شانزه لیزه

این هم یه عکس باحال و خنده دار از ماشینهای پاریس:

و اما یک هفته دیگر گذشت و این هفته تصمیم گرفتیم به گاردالند شهر بازی معروف ایتالیا که خوشبختانه در نزدیکی میلان و کنار دریاچه گاردا نیز قرارداشت بریم. می گفتند بزرگترین شهربازی ایتالیاست. وقتی رفتیم دیدم مثل اینکه راست می گن. فقط یک خاطره باحال می گم و دیگه عکس می ذارم. من و همسرم برای اینکه حداکثر استفاده از وقت رو بکنیم تصمیم گرفتیم که راس ساعت ۹ صبح اونجا باشیم . شاید بگید چقدر هول بودند ولی بعدا فهمیدیم که برای گشتن کامل اونجا ۲ روز صبح تا بعد از ظهر نیاز داره برای همین دو رو ور اونجا پر هتله (درست مثل پارک ارم خودمون!!!!!).طبق برنامه رسیدیم و نقشه گرفتیم و تصمیم گرفتیم از بازی های آدرنالین یا انرژی یا بقول معروف بازی های خفن شروع کنیم. من توی نقشه دیدم یکیش یه چیزی تو مایه های فضانوردیه.گفتم بریم . هر بازی مطابق همه جا مسیر برای صف درست کردن ولی اونجا اون مسیر خالیه خالی بود و ما گفتیم شاید هنوز باز نشده اومدیم برگردیم مسئول بازی گفت درسته مسیرتون رو ادامه بدید همین طور مه مسیر رو ادامه دادیم به گیت ورودی بازی رسیدیم که هر چی زور می زدیم باز نمی شد خلاصه بعد از ۲ دقیقه ای باز شد و وارد یک دالان فضایی شدیم که مثل فیلمهای فضایی بود و مونیتور ها و رادارها و ... هم داشت کارخودشون رو میکرد. جالب این بود که فقط من و همسرم بودیم و اونها هم داشتند ما رو از دوربین مدار بسته می دیدند. همینطور که ادامه دادیم به یک در مثل در آسانسور رسیدیم که هیچ دگمه ای هم نداشت نه راه پس داشتیم نه راه پیش . هرچی ور رفتیم فایده نداشت تا اینکه یک دفعه در باز شد و دو تا خانم تر گل ورگل گفتند کول پشتی ها تون رو در بیارید و بنشینید روی صندلی. مای بی خبر هم نشستیم روی صندلی یک دفعه دیدیم سقف سالن رفت کنار و دستگاه رفت بالا ، بالا و بالاتر تقریبا ۳۰ یا ۴۰ متری رفت بالا و یهو ولمون کرد. می دونم که این بازی تهرانم هست ولی غافلگیر شدنمون جالب بود شاید اگر می دونستیم نمیرفتیم.

این هم عکس (عکسها مربوط به دو سفر ما به اونجاست که یکیش تو تابستون و یکی دیگر در پاییز و مراسم هالووین هستش):

 

 

این هم چندتا عکس از همسرم که عاشقانه دوستش دارم:

 

ادامه دارد......