اره دوباره هوس کردم بنویسم اخه احساس کردم اتفاقاتی که رخ میده هم شاید بدرد بعضی از بچه ها بخوره هم وقتی خودم در آینده میخونمشون یه جورائی جالبه.

ماموریت در اینجا رو می خوام توضیح بدم مطمئنم بر و بچه های مهندس و سایتی استفاده خواهند کرد.

خب طبیعت کار بر و بچه های کنترل پروژه رفتن به سایته مخصوصا هم اگر برای دفتر مرکزی ها کارکنی که باید مرتب به سایت های فعال شرکت سر بزنی و باهاشون هماهنگ باشی. ما زمانی که ایران بودیم مرتب یا تو راه تهران عسلویه بودیم یا تو راه تهران مشهد (برای پالایشگاه سرخس) یا تو راه تهران کرمانشاه. گفتیم میام اینجا راحت میشیم که تو همون اولین مصاحبه بهمون گفتند ممکنه هر دو هفته سفری به سایت داشته باشید . ما هم گفتیم چشم. کار که شروع شد خدا رو شکر  تو مرحله مهندسی و خرید بود و کار سایت هنوز شروع نشده بود ولی حدودا از جولای کار رسمی سایت شروع شد و من از سپتامبر بطور رسمی ماموریتام شروع شد و خدا رو شکر بنا به نیاز کارفرما قرار شد هر دو هفته یک جلسه پرزنتیشن برنامه زمانبندی و پیشرفت داشته باشیم و بطور یک در میان یکی در بریزبین و یکی در سایت یعنی بطور متوسط ماهی یک سفر و تونستم مدیرم رو قانع کنم که همین یک سفر به سایت در ماه کافیه ولی هنوز نتونستم قانعش کنم که سفر یک روزه بجای دو روزه. خب در وهله اول اینجا بر خلاف ایران ایمنی شرط اول اول اول هست و مثل ایران فانتزی و تشریفاتی و قراردادی نیست. اینجا هیچوقت ایمنی رو فدای کار و پیشرفت نمی کنند و بطور اصل از رئیس پروژه و مدیر پروژه گرفته تا تمامی کارگران رعایت میکنند. بخاطر اینکه تمام کردن یک پروژه بدون حادثه برای مدیران با ارزش تر از مقداری تاخیر است. قبل از رفتن به سایت لباس مخصوص سایت به شما داده میشه که شامل پیراهن های حساس به نور یا بقول معروف های ویزیبل و کفش ایمنی و شلوار جین . این رو بگم که معمولا چیزی به عنوان هزینه ماموریت اینجا وجود نداره ولی بازهم بسته به قرارداد فرق میکنه. خب به محض رسیدن به سایت دم درب ورودی به شما یک جزوه دوصفحه ای حاوی کلیه نکات ایمنی می دهند که مطالعه کنید و بعدش یک پرسشنامه که حاوی چند سوال از اون جزوه و چند سوال در خصوص خودتونه. بعد به شما تگ میدهند که بچسبونید به سینه تون و تو اون تگ نام فرد ملاقات کننده با شما رو نوشته که معروف به اسکورت شما هست یعنی این بابا مسئول شما هستش و شما بدون اون اجازه ندارید جائی برید البته بجز دستشویی !! پس از چسبوندن تگ تست الکل میدید (بازدم) و در صورت اکی بودن کلاه ایمنی و عینک ایمنی (آفتابی یا سفید) و دستکشتون رو تحویل میگیرید و میرید تو.البته این قوانین ـ(بغیر از تست الکل که باید همه از مدیر تا کارگر هر روز قبل از ورود تست شوند ) مربوط به ویزیتور ها هستش و بر و بچه های خود سایت پس از گذراندن دوره ایمنی یا اینداکشن سایت مشکلی ندارند.  در هنگام وارد شدن به منطقه کار کلاه و عینک و کفش و لباس اجباری است ولی دستکش ها رو میتونید فقط دستتون بگیرید یا به شلوارتون آویزون کنید. نکته جالب اینه که لباس مدیر پروژه با لباس یک کارگر ساده هیچ فرقی نداره. همه و همه متحد اللباس . خب کارتون که تموم شد بسته به حائی که براتون رزرو کردن میرید و استراحت میکنید. اما چند نکته در خصوص کمپ برو بچه های سایت . معمولا اینجا شرکتهایی هستند که کمپهای بزرگ احداث میکنند و اتاقهاش رو اجاره میدهند به شرکت های پیمانکار مثلا شرکت ما میاد ۱۰۰ تا از این اتاقها رو اجاره میکنه (شاید دوستان همکار کمپ کارگری کرمانشاهان تو عسلویه رو بشناسن) جالبه که این اتاقها تماما یک نفره و بسیار تمیز شامل یخچال و تلویزیون ال سی دی و حمام و توالت بسیار تمیز و کولر گازی و ... هستش و هر روز مثل هتل تمیز میشه. و یک رستوران مرکزی هم در وسط این کمپ هست که بصورت سلف سرویس هر مقدار و از هر غذایی میتونید بخورید یا ببریبد چون معمولا بچه ها برای ناهار فرداشون هنگام شام بر می دارند. جالب ترین نکته اینه که اینجا هم هیچ فرقی میان مدیران و کارگران نیست غذا ها برای همه یکسان اتاقها برای همه یکسان و همه و همه یکسان فقط حقوق آخر برج فرق میکند.من دفعه اول هتل رفتم ولی از اونجائی که تو همون سفر اول با بر و بچه های سایت رفیق شدم گفتم تو سفرهای بعدی برام تو کمپ اتاق گرفتند.  و اما تفریحات . توی سایتهای ایران معمولا ورق بازی بخصوص شلم و حکم و تخته خیلی مرسوم بود. ولی اینجا آبجو حرف اول رو میزنه . دقیقا کنار همون رستوران یک کافه یا پاب هستش که اکثر تیم سایت صرفنظر از پوزیشن از کارگر تا مدیر کنار هم میشن و نوبتی میز رو مهمون میکنن و لذت میبرند . و حالا می فهمم که چرا بازده اینها از ایرانی ها بیشتره.